พายเรือข้ามแม่น้ำจินชา | เก็บส้มแมนดารินอีกฝั่ง

แผนการที่จะข้ามแม่น้ำซันซาไปกับครอบครัวก่อนตรุษจีนเต็มไปด้วยอุปสรรค โค้ชจากปารีสที่พาฉันล่องเรือในเออร์หยวนสองครั้งก็กลับไปอู่ฮั่นแล้ว ในโซเชียลมีเดียก็โพสต์ภาพสวยๆ กับป้าๆ อยู่เป็นระยะ ลีจู๋และแฟนสาวกลับบ้านเกิดเพื่อร่วมงานเลี้ยง จองแพลตฟอร์มในวันอังคารล่วงหน้าอีกครั้ง หลังจากยืนยันทางโทรศัพท์ก็จองกิจกรรมแพดเดิลบอร์ดข้ามแม่น้ำซันซาได้ในที่สุด

ฮั่นฮั่นเป็นผู้นำทางในการข้ามแม่น้ำด้วยแพดเดิลบอร์ด ซึ่งใช้เวลาเดินทางหนึ่งชั่วโมงไปยังอำเภอหยงชิง สิ่งที่ทำให้ฉันหลงใหลคือกลุ่มต้นอากาเปล่าและลำต้นดอกที่ยาวหลายเมตร ซึ่งตัดกับดินแดงแห้งแตกแห้งแล้งอย่างรุนแรง เมื่อรถผ่านสะพานแม่น้ำซันซาแห่งหยงชิงและมองดูแม่น้ำสีเขียวมรกตที่เปล่งประกาย ฉันก็รู้ว่านี่คือแม่น้ำแยงซีตอนบน น้ำในอ่าวนี้เป็นตัวกำหนดทิศทางเหนือใต้และกลางกลางอย่างแข็งขัน ขณะก้มตัวขึ้นแพ ฉันก็ท่องคำว่า 'น้ำ春ใสสะอาดกว่าสวรรค์' อยู่ในใจเสมอ

ด้วยประสบการณ์จากการเล่นแพดเดิลบอร์ดที่ทะเลสาบอีหยวน ดูเหมือนว่าการข้ามแม่น้ำเป็นเพียงเรื่องของทิศทางและเวลาเท่านั้น บนแพดเดิลบอร์ดหรือคุกเข่าหรือนั่งเหยียดขา ก็ยังไม่สามารถยืนบนแพดเดิลบอร์ดได้ สับสนอยู่ในน้ำสีเขียวใส กลัวว่าจะพลิกตกน้ำและตื่นขึ้นมาจากความฝันเหมือนพระเอกในภาพยนตร์ Inception

เมื่อถึงฝั่ง ผลไม้ส้มหวานฉ่ำที่เต็มไปด้วยน้ำก็พาฉันกลับสู่ความเป็นจริง ขณะนั่งอยู่ในสวนผลไม้ มองลงไปในน้ำก็เห็นเงาของไม้แห้งที่จมอยู่ในน้ำในช่วงที่เติมน้ำเข้าไป ฉันจ้องไปในอากาศ จนลืมตัว ครอบครัวของฉันก็เก็บผลไม้ในสวน ผลไม้หวานฉ่ำเช่นนี้ก็ปลุกความอยากครอบครองในตัวพวกเขาขึ้นมา

ในช่วงบ่าย ขณะเดินทางกลับ หลังจากที่ฉันว่ายไปได้สามในสี่ของทางแล้ว ฉันก็หยุดพยายามว่ายน้ำ ล้มตัวลงบนแพดเดิลบอร์ดปล่อยให้ลมแม่น้ำพาฉันกลับไปยังใจกลางแม่น้ำ แดดอ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความร้อน ฉันหลับตา ค寒寒ถ่ายรูปไว้หลายภาพ ภรรยาและลูกยังคงเร่งความเร็วเพื่อขึ้นฝั่ง

ฉันเป็นคนเดียวที่ลากทีมไว้ด้านหลัง จนในสมองปรากฏเพลงหนึ่ง นั่นคือการร้องเพลงคู่ของบอชเชลลีและซาร่า เบรย์แมน เพลงนี้มีชื่อเสียงมาก “Time to say goodbye” ในเวลานี้ เพลงนี้เป็นการจัดสรรที่ดีที่สุด ทุกอย่างเป็นไปตามแผน

ฉันจะขึ้นฝั่งแล้ว!

ต้องก้าวออกจากเขตสบายใจบ้าง (แม้จะมีแค่ครั้งเดียวก็ตาม)

พูดถึงวันนี้ ก่อนจะมาที่ต้าหลี่ ฉันก็หารีวิวในอินเทอร์เน็ต พบบ้านเดินป่าเซียงซานและหมู่บ้าน OTC นัดกันวันนี้จะเล่นแพดเดิลบอร์ดและเก็บส้มวัว ในการตัดสินใจมาลองเล่นแพดเดิลบอร์ด ก็ได้เตรียมใจไว้หลายอย่าง รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง: ฉันเป็นมือใหม่ ไม่มีประสบการณ์จะทำอย่างไร; ถ้าตกน้ำในแม่น้ำซานซีจะทำอย่างไร; ยังไม่เคยลองกิจกรรมที่เสี่ยงอันตราย ถ้าไม่เหมาะกับฉันจะทำอย่างไร ฯลฯ

ความกลัวแพร่กระจายจากใจและเติบโตอย่างไร้ขีดจำกัด ในเวลานั้นเสียงอีกเสียงหนึ่งก็ต่อต้านมันว่า: ฉันอยากลองดู ชีวิตมันยาวนาน แต่ฉันไม่รู้ว่าจะมีโอกาสพายเรือบนแม่น้ำซานซาอีกไหม ต้องก้าวออกจากเขตสบายใจบ้าง แม้จะมีแค่ครั้งเดียว ความกลัวทั้งหมดก็หายไป เพียงแต่แพ้คำว่า ฉันอยาก

ในกระบวนการต่อสู้และการให้อภัยตัวเอง ความคาดหวังต่อการเดินทางนี้ก็เพิ่มขึ้น อาจเป็นความหวังที่จะได้เล่นพายเรือ อาจเป็นความหวังที่จะได้เห็นแม่น้ำซานซาบนหนังสือ หรืออาจเป็นความหวังที่จะทำลายขีดจำกัดของตัวเองในช่วงเวลานั้น เมื่อวานนี้แค่คิดว่าการเดินทางครั้งนี้อาจทำให้เต้นรำในที่พักได้

เช้าตรู่ เริ่มต้นจากการพบกันของขนมปังซานเน่และหัวหน้าทีมสุดเท่ ชาน ปารี ที่จุดเริ่มต้นของการเดินทางจากเถอหลีไปยังเทือกเขาเทา เป็นเวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง เทือกเขาเทานับเป็นส่วนหนึ่งของลี่เจียง แม่น้ำซานซาไหลผ่านที่นี่ มีหุบเขาและแหล่งน้ำที่งดงามและกว้างใหญ่

ในระหว่างการเดินทางไปกลับ ฉันและหัวหน้าทีมปารีได้พูดคุยกันเรื่องการเดินทาง วิวข้างทาง ประวัติของบ้านเดินป่าในเทือกเขา และประสบการณ์ชีวิตของเขา รู้ว่าเขามาจากหูหนาน เคยไปหลายที่ ตอนนี้อยู่ที่เถอหลี ไม่ใช่การท่องเที่ยวหรือการอาศัยอยู่แบบถาวร ก็เลยนิยามเป็นวันที่ไม่สามารถนิยามได้ พอพูดถึงการท่องเที่ยวก็ถามว่าเคยมีประสบการณ์กิจกรรมกลางแจ้งแบบนี้ไหม ฉันบอกว่าฝึกเดินป่าในทิเบตก็ถือว่าใช่ไหม เขาบอกว่าการไปทิเบตเจ๋งมาก เขาเคยอาศัยอยู่ที่นั่นช่วงหนึ่ง กลับมาทางขากลับ ฉันหยอกล้อว่า: คุณไปหลายที่ขนาดนี้ เคยเขียนเรื่องราวเหล่านี้เป็นหนังสือไหม คงสนุกดี เขารีบปฏิเสธว่าไม่มีความสามารถด้านการเขียน แล้วเสริมว่าเขียนหนังสือเป็นเรื่องที่ดูเหมือนจะเป็นการแสดงออกของความพยายาม

ตลอดทางวิวจากหน้าต่างรถค่อยๆ เปลี่ยนจากเมืองเป็นหมู่บ้าน ภูเขาสูงต่ำซ้อนกันเป็นชั้นๆ บางครั้งฉันก็ร้องว้าวเมื่อผ่านดอกไม้บานสีฟ้าอ่อน บางครั้งเราก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนานเกี่ยวกับการที่รถคันก่อนหน้านี้บรรทุกวัวเลี้ยงในบ้านโดยรวมแล้ว เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็จะเห็นวิวแม่น้ำซานซาแล้ว

ครั้งแรกที่เห็นก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมว่าทำไมวิวนี้ถึงสวยงามเช่นนี้ ทะเลสาบสีเขียวฟ้าอยู่ท่ามกลางภูเขา ไม่ไกลมีหมู่บ้านและเรือประมง

“อากาศวันนี้ดี ไม่ร้อนมาก ต่างจากเถอหลี ที่เดือนเมษายนก็อากาศเกิน 30 องศา” หัวหน้าทีมปารีมองไปที่แม่น้ำพูด เพราะแดดจ้า เทือกเขาเทาเต็มไปด้วยผลไม้ รัฐบาลปลูกต้นไม้ผลมากมายตามริมถนน เช่น พีช มะม่วง กล้วยไม้ และมะม่วงหิมพานต์ ผลไม้หลายชนิดยังไม่สุกเป็นสีเขียว วันนี้ก็วางแผนไปเก็บส้มเขียวหวานด้วย

หัวหน้าทีมปารีและฉันอธิบายข้อควรระวังในการใช้พายเรือบอร์ด แล้วเราก็ลงน้ำ ลองดูอุณหภูมิน้ำ ฉันนั่งบนบอร์ดเพื่อความมั่นคง บอร์ดมีหัวและท้าย ท้ายเป็นส่วนของหาง ใบพายก็มีด้านหน้าและด้านหลัง เหมือนช้อน การพายไปข้างหน้าคือการใช้ช้อนตักน้ำ ซึ่งเป็นการทดสอบกล้ามเนื้อแกนกลางและแขนอย่างมาก ควรใช้กล้ามเนื้อแกนกลางเป็นหลัก แต่ฉันมักใช้แขนเป็นทดแทน การใช้พายเรือในท่าคุกเข่า นั่ง หรือยืนก็ได้ ขึ้นอยู่กับความชอบ แต่สำหรับมือใหม่ แนะนำอย่าเพิ่งยืน เพราะจะเสียสมดุลและจมน้ำง่าย หัวหน้าทีมปารีบอกว่า ฤดูนี้ร้อนมาก การตกน้ำก็เป็นเรื่องดี ไม่ต้องกลัว ฉันก็คิดเช่นนั้น และเตรียมตัวสำหรับการกระโดดน้ำต่อไป

เช้าบนแม่น้ำเงียบสงบมาก แสงแดดส่องลงบนแม่น้ำซันซ่าเขียวฟ้าซึ่งดูระยิบระยับเป็นประกาย เป็นความงามที่โทรศัพท์ถ่ายไม่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ฉันปรับตัวได้อย่างรวดเร็วกับการนั่งคุกเข่าพายเรือ ดูเหมือนว่าฉันจะปรับตัวได้ดี ผู้หัวหน้าทีมแนะนำให้ฉันลองยืนขึ้นเพื่อถ่ายภาพให้สวยขึ้น เขาเรียกมันว่า: ยืนถ่ายภาพได้ดีกว่า มาแล้วก็ลองดูสิ และแค่ครั้งเดียวที่ตกน้ำ ก็จะไม่กลัวอีกต่อไป ฉันถูกชักชวนให้ลุกขึ้นจากแผ่นพายอย่างช้าๆ แต่เนื่องจากสมดุลไม่ดี ขาท็อปๆ ก็สั่นไม่หยุด พอจะพยุงตัวขึ้น ร่างกายก็เหมือนช้าลงและไม่สามารถควบคุมได้ จนพลัดตกน้ำเป็นครั้งแรกในสภาพที่สมองว่างเปล่า

ในวินาทีแรกที่ลงน้ำ ฉันก็พยายามดิ้นรนบนผิวน้ำโดยไม่รู้ตัว แม้จะใส่เสื้อชูชีพอยู่ในใจว่างเปล่า คิดแค่หาอะไรที่สามารถพยุงตัวลอยขึ้นมาได้ สุดท้ายก็ปีนขึ้นจากแผ่นพายตามคำแนะนำของหัวหน้าทีมอย่างลำบาก หลังจากพักสักครู่ ฉันก็ครางว่าเป้าหมายวันนี้คือเอาชนะตัวเองด้วยการกระโดดลงน้ำอีกครั้ง ภายใต้การสนับสนุนอย่างต่อเนื่องจากหัวหน้าทีมที่ปารีส ฉันก็สามารถยืนบนแผ่นพายได้อีกครั้ง หลังจาก 3 วินาที ก็พุ่งลงน้ำอย่างแรง

ฉันคิดว่าประโยคนี้ถูกต้องมาก เพียงแค่ตกน้ำครั้งเดียว ก็จะไม่กลัวอีกต่อไป หลังจากกระโดดลงน้ำแล้ว แผ่นพายของฉันก็พายได้ง่ายขึ้น จากความกลัวและความอยากรู้อยากเห็นในตอนแรก กลายเป็นความเป็นธรรมชาติและความสงบสุข

ข้ามแม่น้ำซันซ่า ตอนเที่ยงเรามาถึงบ้านของป้าริมฝั่งเพื่อกินข้าวเที่ยงและพักผ่อน ฉันเพิ่งรู้ว่าหัวหน้าทีมที่ปารีสก็เป็นเชฟเก่งมาก เพียงแต่เสียดายที่ฉันกินน้อยไปหน่อย แต่ชาที่ทำจากเนยเทียมที่หัวหน้าทีมพกมานั้นอร่อยมาก ทำให้ฉันอยากถามว่าซื้อที่ไหน ลมแม่น้ำพัดเย็นๆ ดื่มชาร้อนๆ นอนอยู่บนเปลในกระท่อมเล็ก รอให้รองเท้าและเสื้อชูชีพแห้ง หลังจากเก็บส้มหวานจากต้นไม้แล้ว ก็เริ่มภารกิจช่วงบ่ายต่อไป

(ส้มหวานที่ปลูกเองในสวนผลไม้ของป้าในแม่น้ำซันซ่า รสหวานอร่อยมาก)

บ่ายลมเริ่มพัดแรงขึ้น แม่น้ำก็ไม่สงบเหมือนตอนเช้า แต่คลื่นไม่แรงมาก เพียงแต่ต้องใช้แรงมากขึ้นเล็กน้อย พายไปยังจุดที่ลงน้ำครั้งแรก หัวหน้าทีมที่ปารีสบอกให้เราสามารถทำกิจกรรมอิสระได้สักพัก แล้วเราก็พบว่ามีเสื้อชูชีพลอยอยู่บนผิวน้ำหลายตัว เมื่อมองดีๆ ก็เห็นว่ามีคนว่ายน้ำอยู่ในแม่น้ำ และหนึ่งในนั้นเกือบจะว่ายออกนอกสายตาไปแล้ว ทำให้รู้สึกว่าคนที่นี่มีความสุขและว่ายน้ำเก่งจริงๆ

(ในช่วงเวลาทำกิจกรรมอิสระ ลอยอยู่บนแม่น้ำเกือบจะลอยออกไป แต่รู้สึกสบายมาก เกือบจะหลับไปแล้ว)

พายเรือกระดานข้ามแม่น้ำจินซาจิไปเก็บส้มที่ Qiumuyuan（楸木园） ระหว่างทางยังกระโดดลงน้ำในแม่น้ำจินซาจิสีครามเพื่อสนุกสนาน ฝั่งตรงข้ามของสวนส้มไม่เพียงแต่สามารถกินส้มได้อย่างอิสระ แต่ยังได้ลิ้มรสอาหารจีนฮั่นรสเลิศที่เชฟเชนปารีสเป็นผู้ทำด้วยตัวเอง รวมถึงชานมเนยสดร้อน ๆ เด็ก ๆ กินข้าวสองจานจนพุงกลมกลิ้ง หลังจากนั้นนอนพักผ่อนบนเปลในสวนส้มอย่างสบายใจสุด ๆ แนะนำการเดินทางแม่น้ำจินซาจิของเชฟเชนปารีสอย่างแรง!

วันที่ 3 ของการเดินทางในยูนนาน ณ หุบเขาหยางชิง จินซาจิ ล่องเรือบนแผ่นไม้
“นี่คือการเดินทางสู่ธรรมชาติในทะเลสาบและแม่น้ำอย่างลึกซึ้ง สามารถเป็นการกระโดดน้ำที่เต็มไปด้วยความเป็นหนุ่มสาว หรือจะนอนบนแผ่นไม้ลอยในแม่น้ำมองท้องฟ้าสีครามและล่องไปตามกระแสน้ำก็ได้”

เมื่อวานนี้ได้รู้จักกับพี่สาวจากซีอานคนหนึ่งในกลุ่ม เรามีความสนใจเหมือนกัน จึงออกเดินทางด้วยกันอย่างสนุกสนาน ยิ่งไปกว่านั้นยังมีลีเป็นหัวหน้าทีมอีกด้วย~
เดินทางเบา ๆ ฝึกฝนการพายเรืออีกครั้ง กลับสู่ความเป็นนักเรียนอีกครั้ง ฉันตั้งใจฟังมาก เพราะฉันว่ายน้ำไม่เป็นและกลัวน้ำ จำได้แค่ข้อเดียวคือร่างกายต้องอยู่ตรงกลางของแผ่นไม้ ลีพูดถูก แม้จะพูดมากไปก็จำไม่ได้ทั้งหมด แต่พอพายบ่อย ๆ ก็จะเข้าใจ จุดสำคัญคือทัศนคติ ถ้าใจไม่หวั่นไหวก็ไม่จมน้ำ เขามีแนวคิดการสอนที่ชัดเจน ช่วยลดความตื่นเต้นของฉันได้ดีมาก “มีสามสิ่งที่ปกป้องคุณ: เสื้อชูชีพบนตัว แผ่นไม้ใต้เท้า และฉันเอง ดังนั้นคุณจึงปลอดภัย บอกตัวเองไว้เสมอว่าคุณปลอดภัย”
ดีมาก ๆ จนถึงแผ่นไม้พายเรือ เพียงฝึกพายสองรอบก็เข้าใจหลักการและเริ่มพายไปยังฝั่งตรงข้ามแล้ว

“มองดูผิวน้ำ มีฟองอากาศอยู่ด้านล่างคือปลาตัวเล็ก”“บนภูเขาฝั่งตรงข้ามเต็มไปด้วยวอคาน (ส้มเขียวหวาน)”“ใต้ผิวน้ำประมาณยี่สิบเมตร มีเมืองหนึ่งจมอยู่เพราะโครงการชลประทาน”“มองไปในทิศทางที่เราจะพาย จะไม่เบี่ยงเบน”“ช่วงนี้แม่น้ำจินซาจิสวยที่สุด น้ำสงบมาก และที่สำคัญยังมีวอคานให้กิน” ลีพูดแบบนี้และไม่ลืมถ่ายรูปให้เราด้วย “ชนเข้ามาแล้ว ไม่เป็นไร แต่อย่าชนกับโจวด้วยนะ”
บนแม่น้ำมีแค่เราสามคน เท่มากเลย!”
ฉันปล่อยใจให้ผ่อนคลายและสนุกกับฟองอากาศใต้ผิวน้ำ ไม้แห้งในน้ำ และภูเขาไกล ๆ เมื่อฉันนอนหงายบนแผ่นไม้ ฉันรู้สึกเหมือนจะหลับไป… เริ่มต้นก็พายไปพักหนึ่ง ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงก็ถึงฝั่ง ขึ้นเนินหินแตก เราหยุดพักที่บ้านเกษตรกรริมฝั่ง เก็บวอคานสด ๆ มาเพียงไม่กี่ลูก อร่อยมาก! หลังจากกินข้าวผัดเนื้อแล้วก็พักผ่อนเล็กน้อยก่อนจะพายกลับ เพราะกลัวลมพายุก่อนบ่าย”

ปฏิบัติตามคำสอนของ“อาจารย์” อย่างเคร่งครัด ตลอดเส้นทางกลับไม่กล้าผ่อนคลาย พยายามพายต้านลมอย่างเต็มที่ จนในที่สุดก็ถึงฝั่ง—โจวเล่นกระโดดน้ำ เขาบอกว่าหนาวจนเกือบเป็นตะคริว แต่เราก็เคยว่ายน้ำในแม่น้ำจินซาจิแล้ว!

ในที่สุดก็ได้พายแผ่นไม้ตามที่หวังไว้ กลัวน้ำและกลัว แต่ก็อดใจไม่ไหวที่จะอยากลอง คืนนั้นยังลังเลและคาดหวังอยู่ดี โชคดีที่โค้ชลีสอนอย่างละเอียด ฉันก็รักษาจังหวะไว้ ไม่ผลีผลาม ไม่แข็งใจ แม้จะไม่สามารถยืนได้ แต่ก็ทำครั้งแรกบนแผ่นไม้ในแม่น้ำจินซาจิที่ยังไม่จมน้ำ—เหมือนที่ในคำอธิบายบอกไว้ว่า “เทคนิคการพายแผ่นไม้ไม่สำคัญ คุณพายอย่างสบายและลื่นไหล สนุกกับอิสระในธรรมชาติ นั่นคือวิธีที่ดีที่สุดสำหรับคุณ”
ลมเบา น้ำสงบ ใจสงบตามไปด้วย จนอยากร้องเพลง

零基础调整横渡金沙江成功，专门留出了一天的行程，不虚此行玩得非常开心。

领队小李很负责，行程松弛但是细节考虑得很周到，小朋友跳水挑战成功。种草了桨板，回到自己的城市希望还有机会可以玩。

浆板超级好玩，太上头了，明年还来!

第3次去大理，这次大理之行却解锁了很多第1次的体验，全都是跟着苍山徒步之家，样样100!

การพายเรือคายัคแม่น้ำจินซา: แม้ว่าระยะทางไปกลับจะค่อนข้างไกล แต่คุ้มค่ากับการเดินทางแน่นอน! ภูเขาสวย น้ำใส วิวสวยงาม มีการพัฒนาทักษะการพายเรือคายัค มีความตื่นเต้นจากการกระโดดน้ำ และยังมีข้าวหมักกลิ่นหอมจากบ้านนอกและลูกแพร์สดจากต้น... ต่อไปนี้คือหัวหน้าทริปที่เต็มไปด้วยความสามารถ (เสี่ยวหลี่และหิน) ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยทักษะมากมาย ดาลี่สนุกมาก และยิ่งสนุกขึ้นเมื่อเดินเท้าตามบ้านเดินป่าซางซาน ครั้งหน้าจะกลับมาอีกแน่นอน!”

เคยเข้าร่วมครั้งหนึ่งที่อยากกลับมาอีก ครั้งนี้เป็นหัวหน้าทริปคนใหม่คือเฉินปารีส

กลุ่ม 6 คน หัวหน้าทริปจัดการรับส่งที่โรงแรมอย่างสะดวกสบาย อีกคนหนึ่งที่มาช่วยเสริมก็แนะนำเรื่องราวรอบๆ ให้ฟังด้วย

หลังจากลงน้ำ ทุกคนมีความสุข
เพื่อนร่วมทีมเป็นคนแรกที่กล้าลุกขึ้นลองยืนบนเรือคายัค แม้ว่าสุดท้ายจะจมน้ำก็สร้างแรงบันดาลใจให้ทุกคน
เด็กๆ สนุกสนานกับการกระโดดน้ำจนเพลิดเพลิน ปารีสพูดว่าหน้าตาและพฤติกรรมไม่ตรงกัน ฮ่าๆๆ
ด้วยกำลังใจจากหัวหน้าทริป เพื่อนสนิทและฉันก็สามารถยืนบนเรือคายัคได้สำเร็จ ปารีสบันทึกภาพไว้ให้เราด้วย บอกว่าทุกครั้งที่มา ต้องมีความก้าวหน้า

สุดท้าย
ขอบคุณน้องสาวที่ร่วมเดินทางที่ช่วยพาฉันลงเนิน
ครั้งหน้าขอให้หัวหน้าทริปพาสุนัขมาด้วย ความสนุกจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า
สูญเสียแว่นกันแดดไปหนึ่งอันในครั้งนี้