ชีวิตในเมืองต้าหลี่ ประเทศจีน
หวางหวาง | เด็กชายกับฉัน
เขาตะโกนมาหาฉัน แล้ววิ่งมาหาฉัน แล้วก็แสดงให้ฉันดูสิ่งที่เขาจับได้ เขาจะใช้เสื้อกันฝนเป็นสัญลักษณ์เพื่อสร้าง "กันสาด" ให้ตัวเองก่อนรับประทานอาหารและจะคอยมองหาราสเบอร์รี่ป่าเพื่อรับประทาน ระหว่างที่เขาฝึกซ้อมฮ็อกกี้น้ำแข็งตามปกติ อัตราการเต้นของหัวใจของเขาจะสูงถึง 190 ครั้งต่อนาที สัญชาตญาณการทรงตัวอันยอดเยี่ยมของเขาทำให้ฉันตามเขาไม่ทันขณะที่เรากำลังลงจากภูเขา แต่ในขณะที่ฉันวิ่ง ฉันคิดว่าฉันคงจะทำอาชีพที่ทำให้ฉันมีความสุขที่สุดในโลก
หวางหวาง | เด็กชายกับฉัน
เขาตะโกนมาหาฉัน แล้ววิ่งมาหาฉัน แล้วก็แสดงให้ฉันดูสิ่งที่เขาจับได้ เขาจะใช้เสื้อกันฝนเป็นสัญลักษณ์เพื่อสร้าง "กันสาด" ให้ตัวเองก่อนรับประทานอาหารและจะคอยมองหาราสเบอร์รี่ป่าเพื่อรับประทาน ระหว่างที่เขาฝึกซ้อมฮ็อกกี้น้ำแข็งตามปกติ อัตราการเต้นของหัวใจของเขาจะสูงถึง 190 ครั้งต่อนาที สัญชาตญาณการทรงตัวอันยอดเยี่ยมของเขาทำให้ฉันตามเขาไม่ทันขณะที่เรากำลังลงจากภูเขา แต่ในขณะที่ฉันวิ่ง ฉันคิดว่าฉันคงจะทำอาชีพที่ทำให้ฉันมีความสุขที่สุดในโลก
หน้าแรกของบล็อก
ดูทั้งหมด-
วิววัชพืช | มือเจาะ
จื่ออี้พูดตอนจากไปว่า “คุณสามารถเจาะเองได้ อาจจะเรียนรู้ทักษะใหม่ไปด้วย” จากนั้น ฉันก็เจาะเองจริงๆ
วิววัชพืช | มือเจาะ
จื่ออี้พูดตอนจากไปว่า “คุณสามารถเจาะเองได้ อาจจะเรียนรู้ทักษะใหม่ไปด้วย” จากนั้น ฉันก็เจาะเองจริงๆ
-
ว่านหวางหวาง | เพลงจบฤดูร้อน
หลังอาหาร คุยกันเรื่องตอนรับงานนี้ครั้งแรก หยางมี่กับฉันไม่มีความสุข มีแต่ความตื่นเต้นเล็กน้อย น่าสนใจมาก ต่อมา เราพบว่างานนี้ดีมาก ดีตรงไหน ต้องพูดอีกนาน ตอนแรกก็รู้สึกตื่นเต้น แต่ตอนนี้กลายเป็นสิ่งล้ำค่าไปแล้ว
ว่านหวางหวาง | เพลงจบฤดูร้อน
หลังอาหาร คุยกันเรื่องตอนรับงานนี้ครั้งแรก หยางมี่กับฉันไม่มีความสุข มีแต่ความตื่นเต้นเล็กน้อย น่าสนใจมาก ต่อมา เราพบว่างานนี้ดีมาก ดีตรงไหน ต้องพูดอีกนาน ตอนแรกก็รู้สึกตื่นเต้น แต่ตอนนี้กลายเป็นสิ่งล้ำค่าไปแล้ว
-
เจสัน | “เวลาไม่ย้อนกลับมา”
“เพิ่งอ่านจบแล้ว ช่วงนั้นเธอสวยมาก ทุกครั้งที่อ่านคำของเจสัน ก็รู้สึกเศร้าเลือนลาง เขาอาจจะบันทึกไว้ ฉันรู้สึกว่า ทุกครั้งที่อ่าน ก็เหมือนเวลาที่ไม่ย้อนกลับมา ความรู้สึกเศร้า” ใช่แล้ว เวลาไม่ย้อนกลับมา ไม่ว่าจะเป็นความสุขหรือความเศร้า
เจสัน | “เวลาไม่ย้อนกลับมา”
“เพิ่งอ่านจบแล้ว ช่วงนั้นเธอสวยมาก ทุกครั้งที่อ่านคำของเจสัน ก็รู้สึกเศร้าเลือนลาง เขาอาจจะบันทึกไว้ ฉันรู้สึกว่า ทุกครั้งที่อ่าน ก็เหมือนเวลาที่ไม่ย้อนกลับมา ความรู้สึกเศร้า” ใช่แล้ว เวลาไม่ย้อนกลับมา ไม่ว่าจะเป็นความสุขหรือความเศร้า
