ชีวิตในเมืองต้าหลี่ ประเทศจีน
ฉากไดอารี่ของวัชพืช ｜เมืองอาคิตะ ฟูจิซาโตะ
ในวันที่ 8 ของฉันในญี่ปุ่น ฉันได้จอง B&B บน Airbnb ชื่อว่า "ห้องพักพร้อมแพะที่เชิงเขาชิราคาวะ" ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองฟูจิซาโตะ จังหวัดอากิตะ ฉันถูกดึงดูดใจด้วยแกะที่อยู่ในชื่อเรื่องและรูปถ่ายในคำนำ ซึ่งแสดงให้เห็นเด็กหนุ่มสาวสี่คนนอนอยู่บนสะพานแคบๆ มองดูแม่น้ำใต้สะพาน โดยมีทุ่งนาสีเขียวหลายชั้นอยู่ด้านหลังพวกเขา
ฉากไดอารี่ของวัชพืช ｜เมืองอาคิตะ ฟูจิซาโตะ
ในวันที่ 8 ของฉันในญี่ปุ่น ฉันได้จอง B&B บน Airbnb ชื่อว่า "ห้องพักพร้อมแพะที่เชิงเขาชิราคาวะ" ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองฟูจิซาโตะ จังหวัดอากิตะ ฉันถูกดึงดูดใจด้วยแกะที่อยู่ในชื่อเรื่องและรูปถ่ายในคำนำ ซึ่งแสดงให้เห็นเด็กหนุ่มสาวสี่คนนอนอยู่บนสะพานแคบๆ มองดูแม่น้ำใต้สะพาน โดยมีทุ่งนาสีเขียวหลายชั้นอยู่ด้านหลังพวกเขา
ฉากวัชพืช | ไดอารี่·การออกเดินทาง
สุดท้ายเราก็ออกเดินทางกันตอนบ่าย 3 โมง 1,400 กิโลเมตร นี่เป็นครั้งแรกที่ผมต้องขับรถไกลขนาดนี้ ดังนั้นผมคงอยากจะเลื่อนการเดินทางออกไป
ฉากวัชพืช | ไดอารี่·การออกเดินทาง
สุดท้ายเราก็ออกเดินทางกันตอนบ่าย 3 โมง 1,400 กิโลเมตร นี่เป็นครั้งแรกที่ผมต้องขับรถไกลขนาดนี้ ดังนั้นผมคงอยากจะเลื่อนการเดินทางออกไป
ฉากกัญชา | การสูบบุหรี่
จริงๆ แล้ว ฉันไม่ชอบสูบบุหรี่เท่าไหร่ ภาพนี้เป็นภาพที่ฉันจินตนาการไว้เมื่อสามวันก่อนขณะขับรถกลับบ้าน ฉันไม่จำเป็นต้องแสดงนิสัยดื้อรั้นของฉันออกมา แต่ฉันหวังว่าเมื่อเราเผชิญกับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เราจะสามารถพูดคุยกันได้อย่างเป็นกลาง กล้าหาญ และตรงไปตรงมามากขึ้น แทนที่จะถูกศีลธรรมจับตัวไป หรือถูกเปรียบเทียบว่าใครมีอำนาจสูงกว่า
ฉากกัญชา | การสูบบุหรี่
จริงๆ แล้ว ฉันไม่ชอบสูบบุหรี่เท่าไหร่ ภาพนี้เป็นภาพที่ฉันจินตนาการไว้เมื่อสามวันก่อนขณะขับรถกลับบ้าน ฉันไม่จำเป็นต้องแสดงนิสัยดื้อรั้นของฉันออกมา แต่ฉันหวังว่าเมื่อเราเผชิญกับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เราจะสามารถพูดคุยกันได้อย่างเป็นกลาง กล้าหาญ และตรงไปตรงมามากขึ้น แทนที่จะถูกศีลธรรมจับตัวไป หรือถูกเปรียบเทียบว่าใครมีอำนาจสูงกว่า
ฉากวัชพืช | นกนางแอ่น
ครั้งแรกที่ฉันพบกับหยานจื่อคือที่แผงขายของของเธอบนถนนหยางเหริน เธอมาที่นี่ทุกคืนเพื่อขายหนังสือมือสอง และเธอยังไปที่ร้านประจำบนถนนมาร์ชทุกสัปดาห์อีกด้วย ฉันคิดว่าเธอคงไม่สามารถหาเงินได้มากนักจากการขายหนังสือมือสองราคาห้าหรือสิบหยวน แต่เธอที่เรียกตัวเองว่าราชาหนังสือต้าหลี่ กลับตั้งแผงขายของตรงเวลาทุกคืน
ฉากวัชพืช | นกนางแอ่น
ครั้งแรกที่ฉันพบกับหยานจื่อคือที่แผงขายของของเธอบนถนนหยางเหริน เธอมาที่นี่ทุกคืนเพื่อขายหนังสือมือสอง และเธอยังไปที่ร้านประจำบนถนนมาร์ชทุกสัปดาห์อีกด้วย ฉันคิดว่าเธอคงไม่สามารถหาเงินได้มากนักจากการขายหนังสือมือสองราคาห้าหรือสิบหยวน แต่เธอที่เรียกตัวเองว่าราชาหนังสือต้าหลี่ กลับตั้งแผงขายของตรงเวลาทุกคืน
เสี่ยวจิง | บทสนทนาในรถ
,, นั่งอยู่ในรถคันเดียวกัน ฉันเป็นคนขับรถ และเพื่อไม่ให้ฉันง่วงหลับ เราทั้งสามคนจึงคุยกันมากมาย อย่างไรก็ตาม ส่วนใหญ่แล้ว ฉันกับหยานจื่อเป็นคนคุยกัน และหยางมี่เป็นคนฟัง
เสี่ยวจิง | บทสนทนาในรถ
,, นั่งอยู่ในรถคันเดียวกัน ฉันเป็นคนขับรถ และเพื่อไม่ให้ฉันง่วงหลับ เราทั้งสามคนจึงคุยกันมากมาย อย่างไรก็ตาม ส่วนใหญ่แล้ว ฉันกับหยานจื่อเป็นคนคุยกัน และหยางมี่เป็นคนฟัง
ทิวทัศน์วัชพืช | เกี่ยวกับการสมัครเข้าพักในเกียวโต
สรุปสั้นๆ ระหว่างกาลและการไตร่ตรองตามใบสมัครของฉันเพื่อไปพักระยะสั้นหน้าวัดชิซุโนมิยะในเกียวโต
ทิวทัศน์วัชพืช | เกี่ยวกับการสมัครเข้าพักในเกียวโต
สรุปสั้นๆ ระหว่างกาลและการไตร่ตรองตามใบสมัครของฉันเพื่อไปพักระยะสั้นหน้าวัดชิซุโนมิยะในเกียวโต
หน้าแรกของบล็อก
ดูทั้งหมด-
วิววัชพืช | มือเจาะ
จื่ออี้พูดตอนจากไปว่า “คุณสามารถเจาะเองได้ อาจจะเรียนรู้ทักษะใหม่ไปด้วย” จากนั้น ฉันก็เจาะเองจริงๆ
วิววัชพืช | มือเจาะ
จื่ออี้พูดตอนจากไปว่า “คุณสามารถเจาะเองได้ อาจจะเรียนรู้ทักษะใหม่ไปด้วย” จากนั้น ฉันก็เจาะเองจริงๆ
-
ว่านหวางหวาง | เพลงจบฤดูร้อน
หลังอาหาร คุยกันเรื่องตอนรับงานนี้ครั้งแรก หยางมี่กับฉันไม่มีความสุข มีแต่ความตื่นเต้นเล็กน้อย น่าสนใจมาก ต่อมา เราพบว่างานนี้ดีมาก ดีตรงไหน ต้องพูดอีกนาน ตอนแรกก็รู้สึกตื่นเต้น แต่ตอนนี้กลายเป็นสิ่งล้ำค่าไปแล้ว
ว่านหวางหวาง | เพลงจบฤดูร้อน
หลังอาหาร คุยกันเรื่องตอนรับงานนี้ครั้งแรก หยางมี่กับฉันไม่มีความสุข มีแต่ความตื่นเต้นเล็กน้อย น่าสนใจมาก ต่อมา เราพบว่างานนี้ดีมาก ดีตรงไหน ต้องพูดอีกนาน ตอนแรกก็รู้สึกตื่นเต้น แต่ตอนนี้กลายเป็นสิ่งล้ำค่าไปแล้ว
-
เจสัน | “เวลาไม่ย้อนกลับมา”
“เพิ่งอ่านจบแล้ว ช่วงนั้นเธอสวยมาก ทุกครั้งที่อ่านคำของเจสัน ก็รู้สึกเศร้าเลือนลาง เขาอาจจะบันทึกไว้ ฉันรู้สึกว่า ทุกครั้งที่อ่าน ก็เหมือนเวลาที่ไม่ย้อนกลับมา ความรู้สึกเศร้า” ใช่แล้ว เวลาไม่ย้อนกลับมา ไม่ว่าจะเป็นความสุขหรือความเศร้า
เจสัน | “เวลาไม่ย้อนกลับมา”
“เพิ่งอ่านจบแล้ว ช่วงนั้นเธอสวยมาก ทุกครั้งที่อ่านคำของเจสัน ก็รู้สึกเศร้าเลือนลาง เขาอาจจะบันทึกไว้ ฉันรู้สึกว่า ทุกครั้งที่อ่าน ก็เหมือนเวลาที่ไม่ย้อนกลับมา ความรู้สึกเศร้า” ใช่แล้ว เวลาไม่ย้อนกลับมา ไม่ว่าจะเป็นความสุขหรือความเศร้า
